6. De Johanneskerk
Speciale activiteiten
De Johanneskerk. Gebouwd in de 12e eeuw. Precies: toen er voor het eerst over Allartskintskerke geschreven werd. In de kerk bevind zich een hardstenen grafmonument van een van de ambachtsheren: Philibert van Tuyll van Serooskerken en zijn vrouw Vincentia Magdalena van Swieten.
Het koor en het schip van de kerk werd in de periode 1572-1574 zwaar beschadigd. Het schip werd hersteld, het koor niet en verder afgebroken: een protestantse kerk had geen koor nodig. Onder de latere houten kap is de aanzet voor een derde torengeleiding te zien. De toren had hoger moeten worden.
De preekstoel dateert van 1661 en de zogenaamde kerkenraadsbochten uit 1759. Achterin de kerk, onder het orgel, is een herenbank. In 1905 geschonken door mej. Van Vollenhoven. Het oorspronkelijke orgel was een Hess orgel uit ongeveer 1775. Bij haar overlijden in 1925 ontving de kerk een legaat van de familie Tak - van Vollenhoven voor een nieuw orgel. Het Hess orgel verhuisde naar de gereformeerde kerk in Gapinge. Deze is inmiddels niet meer in gebruik als kerk. Het orgel staat nu in de PKN kerk te Gapinge. Uit het legaat kon een nieuw orgel worden bekostigd dat werd gebouwd door de firma Standaart te Schiedam. Op donderdag 28 oktober 1926 werd het orgel in gebruik genomen met een bespeling door organist A.P. Varel.
In de maanden juli en augustus is de kerk op de woensdag- en zaterdagmiddagen geopend voor bezichtiging. Als u hier op een ander moment staat: wandel dan gerust eens om de kerk heen. Links van de toren ligt een grote, platte steen. Deze is afkomstig uit de afgegraven vluchtheuvel (eigenlijk: een motte) Luyksberg. De steen werd bij de vondst bestempeld als zijnde een offersteen. De steen werd als drempel gebruikt voor de deur die toegang gaf tot de torentrap. Deze deur is in 1954 dichtgemetseld. Als drempel gebruikt, om symbolisch aan te tonen dat het christelijk geloof het heidens geloof overwonnen had? Maar: wás het wel een offersteen?
Achter de consistorie van de kerk vindt u een grafsteen. Oorspronkelijk was het grasveld naast de kerk de begraafplaats, het kerkhof. De kerk ligt op het hoogste punt van Serooskerke. Bij de inundatie van 1944 bleef het hier droog. De kerk werd opvangplaats. Koeien werden hier naar toe gebracht en er werd hier een dorsmachine opgesteld.
